Eg vil byrja a ad bidjast afsokunar a stafagerdinni, en eg tori ekki ad breyta lyklabordinu eins og eg gerdi i London, tvi i tessari tolvu eru allar skipanir skrifadar med Ukrainsku stafrofi og eg er of hraedd um ad eg tekki ekki rettu skipanirnar aftur til tess ad setja allt i samt lag aftur.

Maryana stod vid sitt og kom og sotti mig a flugvollinn. Vid tokum leigubil heim i ibud tar sem hun syndi mer ibudina og baud upp a te og braud med osti a medan eg spurdi hana utur um ymislegt vardandi borgina. Eg var svona ad fiska eftir tvi hvort tad vaeri eitthvad serstakt sem madur tyrfti ad varast, einhverjir haettulegir borgarhlutar eda slikt. Ekki fannst mer hun nu kannast serstaklega vid tad. I samtalinu kom eiginlega i ljos ad tad sem er liklegast til tess ad verda mer til trafala her eru tungumalaordugleikar. Her eru tiltolulega fair sem tala ensku ad neinu viti. Og klarlega ekki folkid sem madur tarf mest a tvi ad halda ad tali ensku, s.s. straetobilstjorar og starfsfolk i matvoruverslunum svo daemi seu tekin. Eg hef ekki reynt ad fara a veitingastad ennta en aetli madur treysti ekki bara a gud og lukkuna ta og bendi radaleysislega a einhverja fallega teikningu a matsedlinum. Tad merkilega vid lelega enskukunnattu er ad folk her byrjar fyrr en vid gerum heima ad laera ensku i skolum. Mer skylst ad tau byrji strax 6 ara og tad se jafnvel byrjad i leikskolum nuordid. En samt sem adur skylst mer ad tad seu i rauninni bara teir sem almennt leggja sig fram um ad vera godir namsmenn sem na enskunni. Maryana hefur bent mer a ad ungar konur seu liklegastar til ad geta bjargad ser a ensku. Eg heyrdi lika i dag ad enskan hja kennurunum vaeri nu ekki upp a marga fiska, tannig ad tad er kannski ekkert skrytid ad nemendurnir verdi ekki altalandi.

Tegar vid hofdum bordad for hun med mig ut ad ganga, syndi mer banka, apotek (sem svo skemmtilega vill til ad er sagt apteka a ukrainsku, nogu likt fyrir mig), naestu matvoruverslun og svo straetostoppin, annars vegar til ad fara i midbaeinn og hins vegar til ad komast a vollinn. Sa sem fer i midbaeinn stoppar alveg vid husid, en tad er ca. 10 min. gangur ad straetostoppinu til ad komast a vollinn. Tar beid hun med mer og sendi mig svo af stad i straeto a vollinn med oljosar leidbeiningar um ad fara ut a sidasta stoppinu, en lika ad tad vaeri ca. 10 min gangur ad vellinum tadan. Straetoferd her i Ukrainu er vaegast sagt mikil upplifun. I fyrsta lagi eru teir eldgamlir, orugglega einhverskonar russajeppar (kemur kannski ekki a ovart). Svo eru teir TRODFULLIR af folki. Madur verdur strax mjog nakominn meirihluta borgarbua. Bilstjorinn skiptir ser ekkert af tvi hvort folk kemur inn ad framan eda aftan og eg held samt ad enginn reyni ad svindla. Ef folk kemst ekki til bilstjorans til ad borga ta laetur tad bara peninginn ganga til hans. Bilstjorinn laetur svo skiptimynt ganga somu leid til baka (ef folk var ekki med nakvaema upphaed), an tess ad lita nokkurn timan af veginum. I dag sa eg meira ad segja tegar hann retti einum fartega peningabunt til tess ad fa hann til ad telja skiptimyntina fyrir sig. Mer er sem eg saei tetta ganga upp a Islandi, tennan trodning og tetta traust fyrir peningum. Eg hef aldrei tekid eftir bilstjoranum fylgjast med tvi hvort folk borgi, tad virdist bara vera tad sem folk gerir. Og tad virdist heldur ekki hvarfla ad nokkrum manni ad stinga einhverju i vasann sem gengur svona a milli, to tad vaeri eflaust haegt. Eg lenti toluvert i peningarettingum tvi ad eg hef barist fyrir tvi ad standa fremst i vagninum til ad reyna ad sja ut og setja a mig einhver kennileiti. Einhversstadar tarna i fyrstu ferdinni mannadi eg mig i ad stynja upp "stadium" sem baedi bilstjorinn og kona sem var fartegi frammi virtust skilja og bentu mer a hvar eg saei i vollinn tadan sem stoppid var. Svo baettist vid ung kona sem sagdi mer ad fara bara beint af augum tegar eg kom ut um dyrnar. Og tar med labbadi eg ut i sveit. Tad er ad segja, fra verslunarmidstodinni (sem mer skylst ad se med teim staerstu i austur-Evropu), yfir tessa adalgotu sem vid hofdum keyrt eftir og svo bara eftir moldarsloda, framhja nokkrum trjam, einhverju sem er annad hvort bondabaer eda hesthusahverfi (a.m.k. folk ad rida ut og tadhaugar sem var verid ad brenna). Svo i gegn um einhverskonar steypustod eda annars konar vinnusvaedi og svo kom eg ad vellinum.

Tegar tangad kom gekk allt hratt og vel fyrir sig ad fara i gegn um accredidation, t.e.a.s til ad fa adgangskort og svo for eg yfir i sjalfbodalidamistodina, tar sem eg hitti fyrsta hopinn af samstarfsfolki minu. Eg akvad nu ad vera ekki alla vaktina, taka svona rolega adlogun. I dag tok eg svo heila vakt eda ad minnsta kosti eins heila og stjornendurnir vildu ad vid taekjum. Tetta fer nu rolega af stad, eg held ad eg se eini sjalfbodalidinn utan Ukrainu sem er maettur a svaedid, a.m.k. kemst folk mikid upp med ad tala saman a ukrainsku og eg elti bara og spyr. Tad er ekki algilt to, tau eru nu alveg ad reyna vid enskuna tessir krakkar. Enn sem komid er erum vid bara hluti af standsetningunni, erum ad vinna i sjalfbodalidamidstodinni vid ad rada upp husgognum, skreyta, trifa og fleira tess hattar. A milli tess sem vid faum fyrirmaeli um eitthvad til ad gera leikum vid okkur. Eda kannski a madur frekar ad nota tad fina ord hopefli.

Eg fekk stadfestingu a tvi i dag ad tilbodi minu i mida a leik Danmerkur og Tyskalands hafi verid tekid. Svo eg mun sja tvo leiki live og er bysna anaegd med tad, to einhverjum kunni ad tykja tad litid, eftir allt tetta ferdalag!  Eg hlakka til af fa ad fara a tennan voll sem ahorfandi. Eg kikti adeins ut a hann i gaer og mer finnst hann frekar flottur. Saetin i stukunum eru oll gul, bla og hvit, sitt a hvad - ekki beinar radir allar eins a litinn.

Held eg fari nu ad haetta tessu i bili og henda mer a eyrad. Klukkan her er langt gengin i ellefu, eg a ad maeta a vakt kl. 9 i fyrramalid og tad tekur mig hatt i klukkutima ad koma mer a vollinn. Over and out ad sinni!

Sma pasa i friu interneti a flugvellinum i Munchen. Held eg hafi ekki adgang her til tess ad breyta i islenska stafi svo tetta verdur bara ad vera halfislenskt ad tessu sinni, t.e.a.s. texti a islensku an islenskra stafa. Vona ad tid skiljid mig samt.

Annars hefur ekki mikid gerst sidan sidast. Flugid fra London til Munchen gekk afallalaust fyrir sig og eg fann bilstjorann minn a hotelid an teljandi vandraeda. Hotelid var nu ekki upp a marga fiska to ad tad liti agaetlega ut i byrjun, a.m.k. ekki tess virdi ad vera meira en helmingi dyrara en gistingin i London. Svo klikkti nu alveg ut i morgun tegar i ljos kom ad skutlutjonustan var alls ekki innifalin, heldur kostadi 20 EUR hvora leid! Tessi gisting kostadi mig sem sagt um 100 EUR, i stadinn fyrir taepar 60 EUR. Eg vard enn treyttari fyrir vikid, en tad var ekki mikill svefnfridur tarna tar sem herbergid snyr ut ad adalgotunni i Freising og eg held ad tad hafi verid einhver trukkaumferd tar i nott (kannski bara ruslabill, en a.m.k. havaert).

En jaeja, aetli thad se ekki best ad haetta ad kvarta og skoda sig adeins um her i flugstodinni adur en flugid mitt i Lviv leggur af stad. A flugvellinum tar aetlar Maryana (Lviv Guru) ad taka a moti mer og koma mer heim i ibud, svo tad getur ekki mikid klikkad er tad?

Eða dagurinn eftir Totteringhamsdag, en ég kem betur að því seinna.

Þar sem ég er ekki ennþá komin til Úkraínu held ég að ég megi alveg tjá mig frjálslega um það sem á daga mína hefur drifið. Það er hins vegar spurning um hvort ykkur finnst yfirhöfuð eitthvað áhugavert að lesa um það. London, eins frábær og hún getur nú verið, er ekki mest framandi staður í heimi.

Adda kom og sótti mig á flugvöllinn á föstudagskvöldið, sem var í meira lagi heimilislegt. Allt í einu áttaði ég mig á því að það hefur aldrei neinn sótt mig á flugvöllinn í London áður. Ég var reyndar mjög fegin að hún kom með mér að hafa upp á hostelinu sem ég hafði bókað, það hefði verið minna notalegt að vera alein á rölti um ókunnugt hverfi seint um kvöld. Þegar við fundum hostelið loks var það ekki einu sinni merkt, ekki eitt einasta skilti eða miði í glugga sem benti til þess að þarna væri seld gisting! Þegar ég bankaði á dyrnar kom til dyra ungur maður sem afhenti mér lykil og sýndi mér herbergið, eldhúsið og baðherbergið og tók við greiðslu - engin greiðslukort samþykkt. Hann sá ég svo ekkert meira það sem eftir lifði dvalarinnar og hafði engar upplýsingar um það hvernig ég gæti náð sambandi við hann ef á þyrfti að halda. Hugsa að þessi gisting fari ekki neitt á listann minn yfir góða gististaði. Herbergið var reyndar rúmgott og ágætt. En baðherbergið var það óhreint að maður reyndi svona að snerta sem minnst þar inni. En ódýrt var þetta.

Eftir að hafa hent inn töskunum fórum við aftur út í leit að einhverjum stað til að setjast inn, borða og plana framhaldið. Fundum þennan fína Kebabstað, sem var líklega of fínn því Kebabið var einhvernveginn ekki nógu sjoppulegt. Þeir sem kunna að meta alvöru kebab skilja alveg hvað ég meina með því.

Það kom í ljós að einn af stærstu kostum hostelsins, fyrir utan verðið, var að staðsetningin var prýðileg með tilliti til samgangna milli okkar Öddu þar sem það var einn strætó sem gekk beint til Wood Green á ca. 25 mín. Við ákváðum að hittast aftur á laugardeginum, en vera samt ekkert að plana hann of mikið. Eftir að ég kom mér til Wood Green héldum við áfram ferðinni og fórum á Dinerinn í Camden í brunch. Við tókum okkur ágætis tíma í að rangla um Camden Market og ég náði að kaupa það sem ég klikkaði á að taka með mér... handklæði og converter (til að ég gæti hlaðið símann minn). Ég meina, við hverju er að búast þegar maður pakkar niður á klukkutíma fyrir eins og hálfs mánaðar ferðalag. Ég hef líka komið auga á að fatavalið var ekki sem praktískast, en mér skylst reyndar að við munum fá einhvern einkennisklæðnað svo ég verð líklega bara mest í Adidasgallanum í Úkraínu! Svo eru nú örugglega einhverjar búðir þar sem maður getur orðið viðskila við peningana sína. Þegar ég hafði komið höndum yfir þessar helstu nauðsynjar fórum við og röltum meðfram kanalnum til Angel. Smá getraun í þessu, hvað er gott íslenskt orð yfir "Canal"? Okkur datt bara í hug skurður eða síki, en fannst samt einhvernveginn hvorugt nógu lýsandi. Við höfðum ætlað okkur að fara í bíó í Angel, en það voru engar myndir í bíó þar sem okkur langaði eitthvað að sjá þannig að við fórum til Hampstead í Everyman bíóið þar (Kata og Matthías, það sama og við horfðum á England-Þýskaland á HM2010). Við fórum á dálítið sérstaka mynd með frönsku tali, sem hæfði alveg þessu sérstaka bíói. Eftir myndina settumst við aðeins inn á Flask, bar sem er í nágrenninu og Adda hafði heyrt vel látið af. Staðurinn var ágætur en ég var skammarlega snemma farin að geyspa og dreif mig þá heim að henda mér á eyrað.

Í gær varði ég meirihluta dagsins á Emirates. Ég var komin þangað um hádegisbilið og tók smá rúnt um The Armoury, þó ég hafi haldið innkaupum í lágmarki - ástæðulaust að stunda mikinn innflutning til Úkraínu! Ég verð þó að segja að búningurinn fyrir næsta ár er alls ekki eins slæmur svona nálægt eins og mér hefur fundist hann á myndum. Kannski er ég samt bara farin að venjast honum ;-)
Salurinn opnaði klukkan eitt og þá fór ég inn til að finna mér gott sæti fyrir leikinn. Andy vinur minn hafði ætlað að koma að hitta mig, en svo meiddi hann sig í bakinu og gat ekki komið. Ég hafði það engu að síður bara mjög gott með öðrum stuðningsmönnum Arsenal. Stemmingin var ansi góð, þrátt fyrir að við værum bara að horfa á leikinn á skjá. Þónokkuð sungið, klappað og hoppað upp og niður á viðeigandi stöðum. En það var auðvitað mikil spenna í þessu. Við vorum bara að horfa á WBA-Arsenal en auðvitað voru margir með símana á lofti að fylgjast með stöðunni í öðrum leikjum. Arsenal komst snemma yfir en áður en 15 mínútur voru liðnar voru WBA búnir að jafna og komnir yfir. Það fór ekki hjá því að maður hugsaði "ekki enn einu sinni!". En sem betur fer komu mínir menn til baka, unnu leikinn 3-2. Tryggðu sér þar með 3. sætið í deildinni, Meistaradeildarfótbolta á næsta tímabili og Totteringhamsdag á síðasta degi tímabilsins (en Totteringhamsdagur er sá dagur sem það er orðið fullkomlega öruggt að Arsenal endi fyrir ofan Tottenham í deildinni, þetta mátti nú ekki seinna vera þetta árið). Það sem mörgum öðrum þykir eflaust mikilvægara er að Manchester City vann deildina með tveimur mörkum í uppbótartíma og varð þar með á undan Manchester United á markatölu. Mér finnst það í hæsta máta kaldhæðnislegt að eftir að United vann Arsenal 8-2 í upphafi tímabilsins skuli þeir hafa tapað deildinni á markatölu OG unnið nákvæmlega jafnmikið og Arsenal á tímabilinu - EKKERT.

Nú er mánudagur. Hann byrjaði fremur mæðulega því að í sturtunni á skítuga baðherberginu var ekkert heitt vatn. Ég lét það ekki slá mig út af laginu, pakkaði bara niður í töskuna og fór, án þess að kveðja kóng né prest (enda varð ég ekki vör við þá þarna). Skellti töskunni í geymslu á Kings Cross lestarstöðinni og fór í sund í Highbury. Það var náttúrulega aðallega sturtan sem ég var að ásælast, en úr því að ég var mætt á staðinn var náttúrulega tilvalið að synda nokkrar ferðir. Síðustu tvo daga hef ég notið London í glaða sólskini, en í dag er rigning svo ég held að ég sé ekkert að rölta meira um og fari bara að koma mér á flugvöllinn. Í kvöld er það Munchen og svo Lviv í fyrramálið...

Sjáum til hvað ég verð dugleg við þessi skrif, það fer dálítið eftir aðgangi að internetsambandi!