Svona er þetta bara... (Sjálfsævisaga á netinu)

Þar sem það gekk ekki lengur að hafa ekkert bloggað það sem af er ársins ákvað ég að setja smá ferðasögu hér inn af fyrstu ferð minni úr landi á árinu.

Það er nefnilega alveg merkilega líkt að fara til Vestmannaeyja og að fara til útlanda. Bara svona MJÖG compact útgáfa, allt er svona heldur minna heldur en í ekta millilandaflugi, en þó er allt til staðar. Þetta byrjaði á því að ég mætti út á flugvöll í morgun hálftíma fyrir brottför (ekki tveimur tímum, compact skiljiði). Af því að ég hafði notað tíman í nótt svo vel til að sofa átti ég alveg eftir að fá mér morgunverð svo ég fékk mér kaffi og með því (ekki bjór sko, af því að þetta er vægari útgáfan + það að ég var í vinnunni), ca. 10 mín fyrir áætlaða brottför var kallað út í vél og til þess að komast þangað þurfti að sýna boarding pass og skilríki (þó ekki vegabréf, reikna með að það sé vegna þess að maður breytir víst ekki um lögsögu í þessari ferð). Svo hófst flugferðin. Sem fyrir ykkur sem ekki vita það tekur 20 mínútur til Vestmannaeyja. Ég meina, það var bannað að kveikja á ipodinum fyrr en eftir flugtak og varð að slökkva á honum áður en flugvélin fór að lækka flugið. Held ég hafi náð einu lagi í millitíðinni. Það var líka næstum öll þjónusta til staðar sem er í millilandaflugi, nema barinn og duty free, enda hefði starfsliðið ekki komist yfir það líka þar sem það prógram sem var tók næstum allan flugtímann. Flugfreyjan fór yfir öryggisatriðin með tilheyrandi sýnikennslu á sætisbelti og björgunarvesti, svo labbaði hún um og útbýtti súkkulaði (það var ekki tími fyrir flugvélakjúkling) og morgunblaðinu en flugstjórinn greip tækifærið og fékk orðið á meðan til þess að fara yfir flugtíma og veðurhorfur í Vestmannaeyjum.

Ég get svarið það, þetta var eins og útlönd. Ég hlýt bara að vera alveg endurnærð (þó ég finni ekki sérstaklega fyrir því). Og enginn talaði um Icesave (o.k. nema við Barði í fluginu á leiðinni heim). Ég er meira að segja ekki frá því að það hafi bara verið dálítið heitara...